Tłumaczenie oryginalnego artykułu Ethana Winera
Zarówno audiofile, jak i profesjonalni realizatorzy dźwięku wykazują zainteresowanie formatami High Definition (HD). Standardowy zapis o jakości CD opiera się na częstotliwości próbkowania 44,1 kHz przy 16-bitowej głębi. Próbkowanie na poziomie 44,1 kHz pozwala zarejestrować częstotliwości nieco wyższe niż powszechnie uznawana górna granica słyszalności (u młodych ludzi wynosi ona ok. 20 kHz), natomiast 16 bitów zapewnia bardzo niski poziom szumów – aż o 96 dB poniżej poziomu muzyki.
Liczne testy przeprowadzane na przestrzeni lat wykazały, że nikt nie jest w stanie wiarygodnie odróżnić jakości CD od wyższych rozdzielczości. Mimo to wielu wciąż wierzy, że dźwięk HD brzmi lepiej, oferując większy realizm i czystość. Przekonanie to opiera się na dwóch mitach:
- częstotliwości ultradźwiękowe rzekomo wpływają na pasmo słyszalne.
- 24-bitowa głębia oferuje „większą rozdzielczość” niż 16 bitów, ponieważ posiada więcej pionowych „stopni” między poziomami głośności każdej próbki.
Żadne z tych twierdzeń nie jest prawdą. Ultradźwięki nie oddziałują na pasmo słyszalne (chyba że mamy do czynienia ze zniekształceniami), a dźwięk cyfrowy jest sygnałem ciągłym, a nie zbiorem schodków. Jedyną rzeczą, na którą wpływa głębia bitowa, jest poziom szumów tła.
O samym teście
Entuzjaści formatów HD często zarzucają oficjalnym testom, że zmuszają one ludzi do słuchania na obcym sprzęcie w nieznanym pomieszczeniu. Kolejnym argumentem jest stres związany z presją „wykazania się” podczas badania. Dlatego przygotowałem pliki testowe, które możecie pobrać i odtworzyć w zaciszu własnego domu. Dzięki temu przekonacie się, czy faktycznie słyszycie różnicę między jakością CD a formatem HD (24 bity/96 kHz).
Możecie słuchać tych plików na własnych kolumnach lub słuchawkach tak długo, aż uznacie, że wiecie, który z nich to wersja HD. Takie podejście pozwala uniknąć stresu towarzyszącego ślepym testom i daje czas na wyłapanie niuansów, które mogłyby umknąć przy jednorazowym odsłuchu.
Metodologia
Do tego testu wykorzystałem dwa nagrania HD – utwór popowy oraz klasyczny – upewniając się wcześniej, że oba zawierają sygnał sięgający aż do górnej granicy próbkowania 96 kHz. Z każdego z nich wyciąłem dwa fragmenty (łącznie cztery próbki o długości ok. 15 sekund). Większa liczba próbek zmniejsza szansę na trafne zgadywanie, co mogłoby zafałszować wyniki.
Każdy fragment HD skopiowałem do nowego pliku, a następnie, korzystając z oprogramowania Sound Forge, obniżyłem jego parametry do standardu CD (16/44). W ten sposób powstały cztery pary plików. Następnie ponownie skonwertowałem wersje CD do formatu 24/96, aby pliki w danej parze miały identyczny rozmiar (oczywiście nie przywraca to danych utraconych podczas wcześniejszej redukcji jakości).
Waszym zadaniem jest wskazać, które pliki w każdej grupie to oryginały HD, a które to wersje zredukowane do standardu 16/44. Ponieważ plików jest osiem, umieściłem je w jednym archiwum ZIP (ok. 70 MB), aby ułatwić pobieranie.
Ważne uwagi
- Upewnijcie się, że Wasze urządzenie odtwarzające obsługuje format 24/96, w przeciwnym razie system automatycznie obniży parametry dźwięku.
- Jeśli nie słyszycie żadnej różnicy – to również jest bardzo cenna informacja.
Uwaga: udostępnienie plików do pobrania stwarza ryzyko „podglądania” ich zawartości (analizy technicznej) zamiast słuchania. Dlatego pliki zostały nieco przycięte do losowych długości i poddane innym zabiegom, które uniemożliwiają ich identyfikację bez użycia słuchu.
Więcej o autorze ślepego testu
Ethan Winer jest inżynierem dźwięku i zawodowym muzykiem z ponad 50-letnim stażem. Jest współzałożycielem firmy RealTraps, w której projektuje ustroje akustyczne do studiów nagraniowych i pokojów odsłuchowych. Jego wideo „Cello Rondo” zdobyło blisko 2 miliony wyświetleń na YouTube, a jego książka „The Audio Expert” (wydana przez Focal Press, obecnie w drugim wydaniu) jest dostępna na Amazonie oraz na jego stronie internetowej.
Link do oryginalnego artykułu: http://ethanwiner.com/hd-audio.htm
